نویسنده: دکتر حمیدرضا مافی
ساختمان، در این کتاب، صرف یک سازه فیزیکی نیست، بلکه استعارهای از تمدن است. هر آجر، نشانهای از اراده، دانش و آیندهنگری یک ملت است.
از ابتدای کتاب تا اینجا، نشان دادیم که صنعت ساختمان، تنها حوزهای است که میتواند همزمان اشتغال، ثروت، سرمایه اجتماعی و اعتبار بینالمللی ایجاد کند.
اگر نفت، سوخت موقتی توسعه ایران بود، ساختمان میتواند سوخت پایدار آن باشد؛ صنعتی که با جذب سرمایه، فناوری و آموزش، اقتصاد کشور را از حالت مصرفی به تولیدی و صادراتی تبدیل میکند.
در عصر پس از نفت، هر متر مربع ساختوساز معادل یک واحد صادرات دانش و اعتماد است.
برای تحقق راهبردهای مطرح شده در این کتاب پنج گام بنیادین باید در سطح حاکمیت اجرا شود:
توسعه پایدار، نه از شعار بلکه از ساختار آغاز میشود.
تمام پیشرفتهای تکنولوژیک، مالی و حقوقی زمانی معنا پیدا میکند که در خدمت انسان باشد.
در مرکز هر سازه، «سازنده» ایستاده است؛ انسانی که با اندیشهاش ستون بنا را برپا میکند.
این کتاب، تأکید دارد که توسعه واقعی، با پرورش نیروی انسانی چندمهارته، متعهد و عاشق ساختن ممکن میشود.
دانشگاه مهارتهای ساختمانی، نه فقط برای تربیت مهندس، بلکه برای تربیت انسانهایی سازنده و وطندوست طراحی شده است.
ملتی که میسازد، هرگز نمیمیرد.
در نگاه کلان اقتصادی ساختوساز میتواند به اندازه نفت و گاز برای کشور ارزآور باشد، اما نه با فروش خام، بلکه با صادرات خدمات مهندسی، طراحی و سرمایهگذاری مشترک.
وقتی ایران به قطب آموزش مهارتهای فنی و اجرای پروژههای بینالمللی تبدیل شود، نیروی کار ایرانی در سراسر منطقه خاورمیانه و آفریقا، به عنوان برند کیفیت شناخته خواهد شد.
همچنین، با دیجیتالیسازی بازار مسکن و ایجاد پلتفرمهای مالی، میلیاردها دلار سرمایه ایرانیان، خارج از کشور میتواند وارد چرخه عمرانی داخلی شود.
صادرات آینده ایران، نه نفت، بلکه تجربه ساختن است.
از چغازنبیل تا پرسپولیس، از پل دزفول تا برج میلاد، ایران، همیشه ملت سازندگان بوده است.
روح مهندسی در این سرزمین، بخشی از DNA تمدنی ماست.
این کتاب، دعوتی است برای بازگشت به آن ریشه؛ برای اینکه بار دیگر ساختن را نه فقط به عنوان شغل، بلکه به عنوان رسالت ملی ببینیم.
وقتی مردم، مهندسان و دولت، به سازندگی به عنوان «وظیفه تمدنی» نگاه کنند، همه چیز تغییر خواهد کرد.
ساختن، عبادت مدرن انسان ایرانی است.
در افق ۱۴۲۰، ایران میتواند صاحب این ویژگیها باشد:
اگر مسیر این کتاب دنبال شود، ساختمان ایران در ۱۴۲۰، نه تنها مأمن مردم، بلکه برند ملی کشور در جهان خواهد بود.
ایران ۱۴۲۰، کشوری است که میسازد، میآفریند و میدرخشد.
به جوانان، مهندسان و کارآفرینان ایرانی، میگویم:
دوران انتظار برای فرصت، تمام شده است؛ دوران خلق فرصت، آغاز شده.
شما وارثان تمدنی هستید که هفت هزار سال پیش، آجر را نه برای پناه، بلکه برای ماندگاری ساخت.
اکنون نوبت شماست که از خاک، دانش و فناوری، ایران جدیدی بنا کنید؛ ایرانی که در آن، ساختن، برابر با شکوفایی باشد.
اگر نسل ما با آجر و ملات ساخت، نسل شما، با اندیشه و داده خواهد ساخت.
این کتاب، تلاشی است برای بازگرداندن نگاه ملی به صنعتی که میتواند کشور را از رکود، فقر و وابستگی رها کند.
«ساختمان»، همان لوکوموتیو فراموش شدهای است که اگر دوباره بر ریل دانش، مهارت و فناوری قرار گیرد، میتواند قطار توسعه ایران را تا قلههای تمدن نوین ایرانی برساند.
ایران را دوباره باید ساخت؛ با دست با فکر، با ایمان.
و هرکس در ساختنش سهمی داشته باشد، در تاریخ ماندگار خواهد شد.
حمیدرضا مافی
نویسندهی کتاب ساختمان | لوکوموتیو صنعت و ارزآوری پایدار
راهبردی نو برای بازآفرینی اقتصاد ایران
پاییز ۱۴۰۴